Terapia par

Dla kogo jest terapia par?

Terapia par jest formą psychoterapeutycznej pomocy osobom, które chcą odbudować, zrozumieć, poprawić swoją relację. Kładzie nacisk na komunikację, zaufanie, potrzeby, bliskość, emocje, codzienne funkcjonowanie.
Fakt bycia w związku hetero czy homoseksualnym nie ma większego znaczenia dla przebiegu terapii.

Kiedy jest wskazana terapia par?

Gdy dwoje ludzi chce być razem, ale utrudniają to emocje, zachowania, kryzysy, z którymi para nie potrafi sobie samodzielnie poradzić. Gdy partnerzy chcą pracować nad związkiem.

  1. W przypadku zdrady.
  2. Gdy obojgu lub jednemu z partnerów brakuje przestrzeni.
  3. Gdy pojawia się uczucie złości i zniecierpliwienia. Albo uczucie osamotnienia i emocjonalnego chłodu.
  4. Gdy jest trudność w zbudowaniu bliskości i zaufania.
  5. Gdy wzajemne rozumienie potrzeb i emocji jest wyzwaniem.
  6. Gdy jedno z partnerów ma poczucie, że angażuje się / inwestuje w związek dużo bardziej.
  7. Kiedy partnerzy chcą poprawić komunikację w związku.
  8. Kiedy rodzice jednego lub obojga za bardzo ingerują w związek.
  9. Gdy partnerzy mają dużą różnicę zdań w ważnych dla nich kwestiach i nie potrafią osiągnąć porozumienia.
  10. Gdy pojawiły się wyzwania rozwojowe związane z narodzeniem pierwszego dziecka, dorastaniem dzieci, utratą pracy, utratą zdrowia – z którymi para nie potrafi sobie poradzić.
  11. Na konsultację mogą przyjść również pary, które noszą się z zamiarem rozstania. Konsultacja służy wówczas przedyskutowaniu różnych możliwości.
  12. Czasami decyzję o terapii podejmują pary, które widzą negatywny wpływ na dzieci, a nie wiedzą o co chodzi. Dzięki poprawie relacji pomiędzy sobą mają możliwość zwiększyć poczucie bezpieczeństwa swoich dzieci.
  13. Kiedy partnerzy obawiają się problemów w przyszłości i chcą temu zapobiec.
Kiedy terapia par nie jest wskazana?

Przeciwwskazaniem do podjęcia terapii par jest:

  • aktualne uzależnienie jednego lub obojga partnerów,
  • stosowanie przemocy w związku,
  • aktualna głęboka depresja, silne zaburzenia lękowe jednego lub obojga partnerów.

Wówczas rekomendowana jest terapia indywidualna.

Jeśli nie terapia, to co?

  • Terapie indywidualne jednego lub obojga partnerów.
  • Trening komunikacji lub warsztaty rodzicielskie.
  • Poradnictwo psychologiczne lub rodzicielskie.
  • Mediacja.